Archiwa: Książki dla dzieci - Konfabula

Do twarzy. Dlaczego się malujemy

Monika Kilijańska — Wed, 08 Jan 2025 18:23:59 +0000

Regały w drogerii uginają się pod ciężarem kolorowych kosmetyków, ale czy zastanawialiście się dlaczego i od kiedy się malujemy? My, jako gatunek ludzki. Przyznam się szczerze, że ja nie. Dopiero lektura książki „Do twarzy. Dlaczego się malujemy” Anny Skowrońskiej pokazała mi jak wielu rzeczy nie byłam świadoma! Co znajdziemy w książce To kolejna książka od Wydawnictwa Muchomor, w której znajdziemy ciekawostki, tym razem dotyczące społeczeństwa i jak komunikuje się malowanymi na ciałach wzorami. I nie zawsze, a nawet najczęściej, nie chodzi o tatuaże, a o rytualne wzory na ciele. Wraz z autorką przeniesiemy się do starożytnego Egiptu, wiktoriańskiej Anglii, na dwór Króla Słońce i pierwszej cesarzowej chińskiej, do amazońskiej puszczy i afrykańskiej sawanny, na australijskie pustynie i plan najnowszego filmu „Barbie” z Margot Robie w rolach głównych. Całości dopełniają barwne ilustracje Małgorzaty Cichockiej-Stelmaskiej. Zobacz także inne książki Anny Skowrońskiej: Ogień, Wiatr, Ziemia, Woda. Dlaczego malujemy Malowanie własnego ciała, nie tylko twarzy, jest jednym z najbardziej uniwersalnych i popularnych działań artystycznych, które od wieków fascynuje ludzi z różnych kultur i epok. To często intymny i osobisty proces, który związany jest z tradycją i wejściem w dorosłość. Jest to także sposób na odkrywanie własnej tożsamości oraz budowanie mostów komunikacyjnych z innymi. Wszak pierwsze wrażenie robi się tylko raz, a czasem trzeba np. kogoś wyglądem wystraszyć. Podobno już Neandertalczycy używali barwników do dekoracji ciała. Jednak, ja zauważa autorka, niektóre rodzaje makijażu jak choćby słynny makijaż wokół oczu Nefretete, czy czerwone oczy plemienia Huaorani z terenów dzisiejszego Ekwadoru służyły ochronie przed słońcem i chorobami oczu. Podobnie kobiety ludu Himba w Namibii nakładały na ciało czerwoną glinkę, by dbać o skórę. Wreszcie malowanie jest łączone z tradycjami religijnymi jak choćby kropki na czołach Hindusów. Policzki, brody, całe ciała rdzennych mieszkańców Australii opowiadają całe historie, np. o pradawnym wężu, który na początku świata wyłonił się spod ziemi. Malowanie a popkultura Obecnie malunki niektórych gwiazd, zwłaszcza rockowych, przeszły do historii. Zespół Kiss poznałabym z daleka, ale autorka książki wspomina o jednej z okładek Dawida Bowie, na której jego twarz pokryta jest charakterystycznym malunkiem błyskawicy. Choć taki makijaż wykonano tylko raz, na stałe stał się on wyznacznikiem i znakiem szczególnym muzyka. Malowanie się a polityka i status Często to, czego nie można osiągnąć naturalnie, spełniał makijaż. Tak było w Europie XIV wieku, kiedy brak kosmetyków w filtrami UV i dążenie do pokazania się jako wyższa sfera, nakazywało modnisiom pacykować się nawet pudrem z ołowiem, by cera była blada, nieopalona. Zaś czerwona szminka Elisabeth Arden wśród protestujących kobiet XX wieku stała się symbolem walki o prawa kobiet, równości wobec mężczyzn. Czerwone usta stały się znakiem walki także czasu protestów w 2018 roku w Nikaragui. Dla kogo jest ta książka? „Do twarzy” nie tylko zachęca do poznawania świata, ale także uczy szacunku dla różnorodności kulturowej. Pokazuje, że każdy sposób malowania twarzy, niesie za sobą ciekawą historię i wartość. Dzieci zobaczą, że malowanie twarzy nie zawsze służyło wyłącznie estetyce – miało ono także znaczenie duchowe, społeczne czy polityczne. Polecam każdemu starszemu przedszkolakowi czy uczniom pierwszych klad podstawówki. Książkę dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Artykuł Do twarzy. Dlaczego się malujemy pochodzi z serwisu Konfabula.

Gwiazda miłości – piękna książka około bożonarodzeniowa

Monika Kilijańska — Sat, 14 Dec 2024 14:11:00 +0000

„Gwiazda miłości” to książka, którą z wielkim zadowoleniem przeczytałabym 4-8-latkowi na dobranoc. Jest to bowiem połączenie dziecięcej ciekawości, wyobraźni i magii świąt. Każde dziecko nie może doczekać się Świąt Poznajemy tu Leo, który nie może się doczekać bożonarodzeniowego przyjazdu babci. Pewnego wieczora babcia opowiada chłopcu historię o gwiazdach. W świecie chłopca gwiazdy bowiem się hoduje. Każdy może wyhodować swoją, ale potrzeba do tego specjalnych warunków. Potem dopiero, kiedy jest dostatecznie duża i silna, wysyła się ją w niebo. Nie zawsze się udaje. Jedynej gwieździe, którą babcia wyhodowała, ale nie zdążyła posłać jej w niebo, gwiazda zniknęła. Chłopca bardzo poruszyła ta historia i postanowił odnaleźć gwiazdę babci.Razem z psem Śmieszkiem oraz oczytaną koleżanką Zoją będą szukali w swoim miasteczku zaginionej gwiazdy. Ale ani na choince, ani w sklepach nie ma takiego prezentu. Okazuje się, że jednak jest na to pewien sposób. Prezenty to dawanie i otrzymywanie Dziecko z tej lektury poznaje nie tylko magię świąt, ale przede wszystkim, że podążanie za własnym głosem zawsze jest dobre, bo pozwala zdobywać doświadczenia. Ważne jednak, by mieć oparcie w swojej rodzinie i przyjaciołach. Wtedy nic nie jest niemożliwe. Lektura ukazuje także jak wielką siłę ma nie tylko otrzymywanie prezentów, ale i ich dawanie. Takie opowieści jak „Gwiazda miłości” nie tylko stymulują wyobraźnię i rozwijają kreatywność. Uczą też, że wartości takie jak więzi, wytrwałość i współpraca są ważne. Jaki prezent jest najlepszy? W tej książce nie ma góry prezentów czy modnych elektronicznych gadżetów, które są mocno zauważalne w życiu dzieci. Są za to magiczne gwiazdy, królestwo wyobraźni biblioteki, rozmowy w kawiarni, psie towarzystwo Śmieszka i rodzina, której mottem jest ” wszystko jest nasze„. Wreszcie jest mały bohater, z którymi mogą utożsamiać się dzieci, który pragnie zrobić coś nie dla siebie, a dla kogoś, kogo kocha. Przepięknie ilustrowana i wydana książka, którą z pewnością zachwycą się dzieci i rodzice. Oficjalna recenzja dla portalu DuzeKa.pl

Artykuł Gwiazda miłości – piękna książka około bożonarodzeniowa pochodzi z serwisu Konfabula.

Skąd się wzięła Polska? – czyli o historii na wesoło

Monika Kilijańska — Wed, 11 Dec 2024 12:49:51 +0000

Mój nauczyciel historii z podstawówki powiedział kiedyś, że ten, kto nie zna historii, jest skazany na jej powtarzanie. W przypadku Polski oznacza to wymazanie z mapy na 123 lat! Zwykle uczymy się tej bliższej historii od własnych dziadków. Oni jednak mogą najwyżej pamiętać II wojnę światową i okupację, ewentualnie strajki Solidarności jeśli są młodsi. Wszak zabory może pamiętać jedynie 33 najstarszych żyjących jeszcze Polaków. Ale żaden z nich nie pamięta skąd się wzięła Polska. Na to pytanie w sposób przystępny i z humorem może odpowiedzieć dzieciom książka Wydawnictwa Agora pt. "Skąd się wzięła Polska?".

Artykuł Skąd się wzięła Polska? – czyli o historii na wesoło pochodzi z serwisu Konfabula.

Kurzol. Kto ukradł pamięć? – o zgubnym wpływie śmiesznych kotków na mózg

Monika Kilijańska — Sat, 07 Dec 2024 09:21:27 +0000

Łapię się na tym, że pamiętam numer komórkowy mojego taty, który był zarazem pierwszym w ogóle telefonem w domu, więc na wagę złota, ale nie pamiętam żadnego z numerów, które jednie klikam w komórce "połącz" zamiast wpisywać je ręcznie. Technologia zapamiętuje dużo zamiast nas i, chcąc nie chcąc, nieco na tym tracimy. Ale ja jestem dorosła. Cóż z młodym mózgiem robi technologia? O tym opowie Kurzol i Antek w nowej książce "Kurzol. Kto ukradł pamięć?".

Artykuł Kurzol. Kto ukradł pamięć? – o zgubnym wpływie śmiesznych kotków na mózg pochodzi z serwisu Konfabula.

My wszyscy, czyli co można wyczarować z jednego kształtu

Monika Kilijańska — Tue, 03 Dec 2024 13:56:15 +0000

W prostych rzeczach jest coś, co pozwala ponadczasowo, bez podążania za modą, bawić się nim. modyfikować. Dobrze wiedzą o tym dzieci, dla których patyk może być różdżką, bronią białą czy palną, łyżką, elementem konstrukcji itd. Dobrze wie też Wydawnictwo Muchomor, gdyż to spod jego skrzydeł na polski rynek trafiła wspaniała książka „My wszyscy” Manon Gauthier. Prostota pobudza wyobraźnię My, dorośli, tak często nie zauważamy, że dzieciom nie trzeba wymyślnych zabawek i przyborów, by dobrze się bawić, ale pozostawienie ich w spokoju, by działała ich wyobraźnia. Jedno, czego w rodzicielstwie udało mi się uniknąć, to „mamo, nudzi mi się”. Zwykle jeśli te słowa były (bo były!) to nie dlatego, że dziecko nie wiedziało co z sobą zrobić, ale dlatego, że wiedziało co chce, ale też, że ja na to w obecnej chwili nie pozwolę (komórka, komputer, gra – szybka rozrywka bez wysiłku). O ile tez dłużej dziecko bawi się w otoczeniu kolorowych papierów, kleju, farby, nożyczek czy mazaków niż przy np. mrugającej, świecącej i grającej zabawce. Manon Gauthier to rozumie, więc proponuje prostą zabawę: weź jeden kształt i zobacz w co może się zmienić! Kształt taki jak my wszyscy Czego potrzebujemy według autorki? Tektury, farbek, kleju i pomysłu. Z jednego, owalnego, powiedziałabym kartoflowatego kształtu można wyczarować chyba wszystko. Autorka widzi w nim koalę i niedźwiedzia polarnego, pingwiny i nietoperze, komórkę i jej elementy oraz Twoich znajomych, rodzinę, zwierzęta domowe. Niby ten sam kształt, a jednak jest wszystkim! Do czego skłania lektura? Choć książka jest przeznaczona raczej dla młodszego czytelnika, to nieodparcie mam wrażenie, jakby nam, rodzicom, pokazywała dość prosta prawdę: wszyscy jesteśmy równi. Wszyscy jesteśmy podobni i tak samo jak samych siebie powinniśmy traktować innych. Bez względu na płeć, kolor skóry, wiek, a nawet… gatunek. Tak, bo takie jak my, ludzie, są i zwierzęta.

Artykuł My wszyscy, czyli co można wyczarować z jednego kształtu pochodzi z serwisu Konfabula.

Jestem Życie. Jestem Śmierć

Monika Kilijańska — Wed, 16 Oct 2024 11:23:44 +0000

Cykl życia i śmierci jest ważny nie tylko w przyrodzie. To także część naszego bytowania. Czujemy radość przy czyiś narodzinach i smutek w chwili śmierci. Bez tej radości nie mogłoby być smutku. O tym i nierozerwalnym związku życia i śmierci, niczym dwóch sióstr, opowiadają przepięknie ilustrowane książki Elisabeth Helland Larsen i Marine Schneider. Te książki musisz czytać razem! „Jestem Śmierć” razem z „Jestem Życie” tworzą harmonijną, barwną całość. Przepięknie uczą wrażliwości i pokazują jak żyć i jak godzić się z ostatecznym. Obydwie książki na każdej stronie, przy każdym słowie nakazuje się zatrzymać, wsłuchać w siebie, pomyśleć, czasem westchnąć i zapłakać. Każdemu bowiem wiersz czy ilustracja coś innego podpowie, bardziej lub mniej melancholijnego. Poruszają tematy trudne, bolesne, ale konieczne. Dlaczego więc czytać je obydwie? Bo zwracają oczy tylko ku życiu, tu i teraz, nie mamy motywacji, by dostrzegać jego piękna. A myśląc jedynie o śmierci nie żyjemy w pełni. Jestem Śmierć To pierwsza praca autorek i najlepiej czytać ją jako pierwszą. W tej książce spotykamy Śmierć w postaci życzliwej i troskliwej osoby. Zadaniem śmierci jest zebranie wszystkich, którzy mają umrzeć – mogą to być owady i słonie, dzieci i osoby starsze. Śmierć odgrywa rolę niezastąpioną, gdyż bez Śmierci nie będzie miejsca na pojawienie się nowego życia. Śmierć wykonuje to zadanie w sposób tak delikatny i troskliwy, jak to tylko możliwe. Śmierć jest częścią życia, miłości i nas wszystkich. Jestem Życie Życie, uosobione przez mityczne, pomarańczowe stworzenie, które zdaje się mieć zarówno skrzydła, jak i futro, opowiada o tym, jak spędza czas na Ziemi. Większość komentarzy Life dotyczy życia zwierząt, ze szczególnym naciskiem na ludzi. Tekst w delikatny, poetycki sposób nawiązuje do różnic w wieku, a nawet stanowi niesamowity ukłon w stronę Śmierci jako partnerki Życia. Życie przypomina ludziom zróżnicowanym etnicznie o cudach ich ciał. Czytelnicy, młodsi i starsi, będą zachwyceni odnajdywaniem zmieniającego rozmiar życia na niemal każdej rozkładówce. Ilustracje Malowane ilustracje są delikatne i konkretne. Nie ma tu surrealizmu, więc łatwo je zrozumieć. Ukazanie różnorodnych formy życia pozwala dzieciom zaobserwować przepływ witalności, życia i jego zmian, także w śmierć. Wszystko bowiem na tym świecie się ze sobą łączy. Każdy rysunek warto dokładnie przestudiować, gdyż dopiero wtedy możemy w pełni zrozumieć zamysł ilustratorki: odnaleźć to, co się w życiu najbardziej ceni, miłość odczuwaną tu i teraz. Dla kogo są te książki? Właściwie nie ma tu podziału wiekowego. Dla zbyt młodego czytelnika obrazki będą ładne, wierszyki wpadną w ucho. Być może nieco aluzji zrozumie. Starszy będzie zainteresowany na dłużej, a dorosły siądzie przy niej nawet na godziny. To idealna książka do wspólnego przedyskutowania po jej lekturze. Polecam gorąco!

Artykuł Jestem Życie. Jestem Śmierć pochodzi z serwisu Konfabula.

Kurzol – książka i komiks w jednym

Monika Kilijańska — Fri, 23 Aug 2024 08:54:15 +0000

Uwielbiam książki dla dzieci, które nie tylko uczą, ale i bawią. Takim przykładem jest seria "Kurzol" Bogusia Janiszewskiego i Nikoli Kucharskiej. A do tego jest połączeniem komiksu z książką, więc jeszcze lepiej!

Artykuł Kurzol – książka i komiks w jednym pochodzi z serwisu Konfabula.

Uchodźcy – bardzo potrzebna książka!

Monika Kilijańska — Tue, 06 Aug 2024 09:05:23 +0000

Zwykle inność budzi w nas uczucia. Dobrze jeśli ciekawości. Źle jeśli niczym niepopartym strachu. Najgorzej jeśli ten strach budzą ludzie, którzy są od nas inni. Czy to fizycznie, mentalnie, czy kulturowo. O problemie z jakim na przestrzeni wieków borykają się uchodźcy, opowiada nowa książka Wydawnictwa Muchomor. Kim jest uchodźca? Brazylijscy autorzy „Uchodźców”, Ilan Brehman oraz Guilherme Karsten, łatwo naświetlają ten temat. To każdy, kto musi emigrować ze swojego kraju. Czasem powodem jest głód, wojna, innym razem chęć zapewnienia lepszych warunków, wolność. Kim są tytułowi uchodźcy? Przyglądamy się opuszczającej kraj zamieszkania rodzinie. Najpierw jest to grupa Egipcjan, potem mieszkańców Bagdadu, Konstantynopola, jakiegoś europejskiego miasteczka, być może Londynu. Na końcu z „kraju wolności”, USA. Łączy ich ciągłe przenoszenie się, ostracyzm społeczny i przekazywany z pokolenia na pokolenie naszyjnik. Jest on niejako pomostem łączącym ich z historycznymi korzeniami. Ważny przekaz „Uchodźcy” pokazują, jak łatwo przychodzi nam patrzeć na innych podejrzliwie tylko dlatego, że są inni. I jak ciężko jest się asymilować pod presją takich spojrzeń. Pokazuje też, że bez względu na to, jak dorośli się do siebie odnoszą, dzieci mogą być ponad to. One nie kategoryzują, nie wyśmiewają inności. Są jej po dziecięcemu ciekawe i dzięki temu otwarte na poznanie. A tylko gruntowne poznanie pozwala na zrozumienie i zaprzyjaźnienie się z kimś, kto stał się migrantem. Dla kogo jest to książka? „Uchodźcy” jest krótką lekturą, z która poradzi sobie już kilkulatek. Prosty tekst, częste powtórzenia i wyraźna czcionka sprzyja nauce czytania. Kolorowe rysunki zachęcą do poznawania każdego z kolejnych miejsc, do których udaje się rodzina bohaterów.

Artykuł Uchodźcy – bardzo potrzebna książka! pochodzi z serwisu Konfabula.

Atomy – wielkie idee dla ciekawskich umysłów

Monika Kilijańska — Wed, 24 Jul 2024 09:32:47 +0000

Nauka fizyki nie musi oznaczać wkuwania dziwnych terminów i wykonywanie zadań. To przede wszystkim pokazanie dziecku, że wszystko wokół nas jest fizyką. Ta bardzo krótka książeczka obrazkowa dla dzieci zapewniająca początkującym wgląd w koncepcję atomów.

Artykuł Atomy – wielkie idee dla ciekawskich umysłów pochodzi z serwisu Konfabula.

Ulice, czyli książka dla dzieci o tych ciekawych miejscach tuż za rogiem

Monika Kilijańska — Sun, 07 Jul 2024 12:41:06 +0000

Zwykle przemykasz po nich nie zastanawiając się nad nazwami, pochodzeniem, ciekawostkami. Ulice są sercem miast, a tak rzadko je doceniamy i zauważamy ich piękno czy cechy charakterystyczne. Na świecie są tysiące ulic. Po niektórych z nich możecie teraz razem pospacerować razem z Anną Skowrońską i Wydawnictwem Muchomor.

Artykuł Ulice, czyli książka dla dzieci o tych ciekawych miejscach tuż za rogiem pochodzi z serwisu Konfabula.