Otóż to 🙂

I jak się nudzić 🙂

Właśnie – zostawiasz czas dla własnego dziecka i to jest wg mnie dobre. Ani za szybkie reagowanie, ani całkowite olanie sprawy nie jest dobre. We wszystkim odpowiedni umiar.

Według mnie nie ma niczego złego w zwróceniu uwagi dziecku. Jeśli moje dziecko zachowuje się nieodpowiednio i inny dorosły zwróci uwagę ( kulturalnie) to ja jestem jak najbardziej za. Dzieciak idzie później do placówek oświatowych, nauczyciele zwracają mu uwagę, gdy źle się zachowuje a on ma to w nosie, ponieważ nie zna tematu. Dziecko to nie święta krowa, i powinno znać granice. Gdyby ktoś celowo mojej córce ( która sama potrafi sobie bardzo kulturalnie z atakami poradzić) psuł to co zrobiła też bym się odezwała. Nie robię tego jednak za szybko. Najpierw pozwalam jej interweniować. Przypomniała mi się jednak sytuacja. Dzieci na placu zabaw, biegają, śmieją się itp. Przychodzi chłopiec z rodzicami i metrowym kijem w ręku. Biega macha nim, rodzice nie reagują. Zwracamy ( ja i inni rodzice) uwagę, że to niebezpieczne i żeby odłożył swoją zabawkę. Chłopiec nie reaguje, rodzice słysząc i widząc co robi również. Chłopiec uderzył się kijem ( dobrze, że nie inne dziecko) i dopiero jak zaczął płakać rodzice zwrócili uwagę. Nie zawsze przesadny luz i niezwracanie uwagi są dobre i bezpieczne

Niby racja. Ale czy nie lepiej powiedzieć do swojego dziecka „jak przeszkadza Ci, że chłopiec rozwala Twoje babki, to mu to powiedz”. A jeśli nie skutkuje – wtedy reagować samodzielnie, tak jak ten ojciec. Bo Zosia za każdym razem – czy w przypadku burzenia, podebrania łopatki, wepchnięcia się w kolejkę do wiaderka – reagowała tak samo. A właściwie nie reagowała, czekała aż tata załatwi za nią sprawę.
Choć może mi się zdaje. Teraz nie widuję jej.

Zgadzam się z powyższym komentarzem. Nikt nie chce, by jego praca była niszczona. Nie masz ochoty budować zamków z piasku, nie ma takiego przymusu. Jak również super, że Twój syn umie się bawić sam i sam walczyć o swoje, acz mam wrażenie że trochę kosztem innych (choć kładę to na karb młodego wieku 😉 ).

Co mi zaimponowało, to postawa wspomnianego ojca – wielu zwróciłoby się bezpośrednio do Twojego syna i jemu by się oberwało. Ten natomiast poprosił Ciebie o pomoc w zdyscyplinowaniu Twojego dziecka. Szkoda, że taka postawa jest rzadka na placach zabaw.