Komentarze do: Jestem wysoka – czego nauczyły się moje dzieci dzięki temu

Autor: Maria

Maria — Tue, 12 Mar 2019 12:13:02 +0000

Rozmiar jak najbardziej nie ma znaczenia. Sama należę do wysokich osób oraz miałam z tego powodu kompleksy przez całe życie. Nie byłam dobra w sporcie, a wiele osób utrzymywało, ze powinnam być i pewnie wygrywać w konkursach siatkarskich i piłki ręcznej. Podczas gdy takie rzeczy nie nie kręciły.

Dodatkowo miałam problemy z kupieniem dla siebie ubrań, bo wiele spodni było dla mnie za krótkich. Nie wspominając o butach… Cieszy mnie jednak, ze coraz więcej wiekszych rozmiarów w firmach obuwniczych.

Dopiero od niedawna zaczęłam siebie akceptować.

Autor: Marta Sobczyk-Ziębińska

Marta Sobczyk-Ziębińska — Thu, 18 Aug 2016 09:55:00 +0000

Najprościej mają ci, którzy mieszczą się w przeciętnej 🙂

Autor: Andrzej Kidaj - blog.ad3.eu

Andrzej Kidaj - blog.ad3.eu — Thu, 16 Jun 2016 19:02:00 +0000

Hehe, moja córka na odwrót. W wieku prawie 4 lat wygląda max na 2,5. Plus taki, że dłużej będzie można ryzykować jazdę bez biletu zanim ktoś zdecyduje się sprawdzić realny wiek. No i ro zdziwienie ludzi, kiedy umie mówić, zna literki i umie policzyć do 10.
Za to jeśli faktycznie w 100% wda się we mnie i żonę, to chyba do późnej starości będą ją prosić o dowód gdy będzie chciała kupić piwo. Mnie prosili do 25 roku życia a żona z 30 na karku zrobiła opad szczęki kasjerowi kiedy kupowała wino 🙂

Autor: Renia Hanolajnen | Ronja

Renia Hanolajnen | Ronja — Tue, 14 Jun 2016 21:40:00 +0000

Część sytuacji znam, bo waga i wzrost moich dzieci w pierwszych miesiącach życia nie mieści się w siatkach centylowych. Na szczęście potem trochę zwalniają. Ciekawa jestem jacy będą w przyszłości, bo my z mężem jesteśmy zupełnie przeciętni (166 i 177 cm).

Autor: Monika Kilijańska

Monika Kilijańska — Mon, 13 Jun 2016 13:13:00 +0000

W odpowiedzi do Nihil Novi. Mnie to wkurzało, jak byłam młodsza, taka w wieku nastu lat. Teraz i tak wygodniej chodzić mi w balerinkach i trampkach.

Autor: Monika Kilijańska

Monika Kilijańska — Mon, 13 Jun 2016 13:11:00 +0000

W odpowiedzi do Bukowina. Chyba najgorsze w tym wszystkim u kobiet jest połączenie wysokiego wzrostu z wielką stopą. Pamiętam rozgoryczenie koleżanki na zakończenie szkoły, kiedy to musiała jakieś eleganckie buty w rozmiarze 45 kupić. Przy niej miałam "tylko" 40-tki.

Autor: Monika Kilijańska

Monika Kilijańska — Mon, 13 Jun 2016 13:11:00 +0000

W odpowiedzi do Mom on top. Ale jazda "maluchem" mogłaby być ciekawa :D

Autor: Bukowina

Bukowina — Mon, 13 Jun 2016 13:08:00 +0000

Eh, znam świetnie wszystko co opisujesz. I na zdjęciach klasowych z podstawówki zawsze typowano mnie jako nauczycielkę, i siedziałam w ostatniej ławce (w połączeniu z niewykrytą wadą wzroku dawało to ciekawy efekt) i do tej pory nie mogę pogodzić się z tym, że przez wzrost wyglądam po prostu brzydko. Mam nadzieję, że moje dzieci nie przejmą po mnie takiego myślenia, ale nie mogę znieść tego, że nigdy nie ubiorę szpilek, nie będę ważyć 50 kilo, nie przejadę się w bagażniku ani chłopak nie weźmie mnie na ręce. W wieku nastoletnim trudno wmówić sobie, że przez wzrost nie jest się gorszym od innych ludzi.

Autor: Mom on top

Mom on top — Mon, 13 Jun 2016 12:37:00 +0000

Ja też jestem wysoka, mąż wysoki, syn wysoki, taka z nas rodzina 🙂 Jak wszystko ma to swoje plusy i minusy, ale ogólnie nie narzekam 🙂

Autor: Zwykła Matka

Zwykła Matka — Mon, 13 Jun 2016 11:39:00 +0000

Ja jestem średniakiem a czasem chciałabym być wysoka 🙂 Najważniejsze to nikogo nie dyskryminowac i uczyć tego swoje dzieci 🙂