o tak ! Ten drugi co do wielkości kraj świata, o populacji nie większej niż w Polsce, ma zdecydowanie bardzo dużo do zaoferowania wszystkim lubiącym naturę. Zapraszamy do naszej przepięknej prowincji, Kolumbii Brytyjskiej. pozdrowienia 🙂

🙂 dziękuję i pozdrawiam !

Cześć Agnieszka (przy okazji, nazwisko mamy podobne :D)
Bardzo ciekawe pytanie zadałaś.
Tak, Kanadyjczycy mają swoje specyficzne cechy charakteru, które często sa przedmiotem żartu, zwłaszcza sąsiadów z południa. Amerykanie wypominają Kanadyjczykom, ich zdaniem zbytnią, grzeczność, uległość, spokój i uprzejmość. Ta sama rzecz, zjawisko, bedzie przez Kanadyjczyków określana jako „good”, ale dla Amerykanów będzie już „awesome”. W związku z tym Kanadyjczycy są postrzegani jako powściągliwi w wyrażaniu swojej opinii, zbyt racjonalni i nieokazujący skrajnych emocji, w przeciwieństwie do rozkrzyczanych Amerykanów.
Amerykanie jakby uważali Kanadyjczyków za młodszych braci, w sumie fajnych, ale niezbyt rozgarniętych, mało licząc się z ich zdaniem.
Nie wiem, czy oglądasz „Żonę idealną”? Jeśli tak, to może pamiętasz jeden odcinek, którego akcja toczyła się przed sądem kanadyjskim? Byli tam amerykańscy rozgorączkowani adwokaci i kanadyjska sędzia, która łagodziła spory. Rzecz jasna jest to przerysowane na potrzeby filmu, ale tak, to mniej więcej wygląda na codzień. Spokojnie i grzecznie. W społeczeństwie kanadyjskim rozmawia sie może nie aż tak dyskretnie i ogólnikowo, jak w kulturach azjatyckich, ale bez takich emocji jakie potrafią towarzyszyć rozmowom mieszkańców Europy Środkowo-Wschodniej.
Ciekawe, że na pierwszy rzut oka, nie jest do końca zrozumiałe, czym jest ta specyficzna cecha Kanadyjczyków. Ja się dopiero po roku zorientowałam, głównie dlatego, że nie rozumiałam, dlaczego moje energiczne podjeście do rzeczywistości, głośny entuzjazm i słowotok po angielsku, nie zjednuje mi od razu tłumu kanadyjskich znajomych. Dopiero po jakimś czasie (i przeczytaniu kilku książek) zrozumiałam, że jak na standardy kanadyjskie, jestem niegrzeczna. To samo zachowane w kulturze amerykańskiej byłoby postrzegane jako przebojowe i porządane.
Coś czuję, że ten temat ledwie liznęłam, i dziękuję Ci, że skłoniłaś mnie do takich przemyśleń. Postaram się wkrótce napisać więcej 🙂
Pozdrawiam serdecznie !

O nie! Zawsze tak jest! Jak już się zaczynam wkręcać to okazuje się, że albo ktoś likwiduje swój blog albo cykl się kończy. Czytam więc teraz te posty od ostatnich do pierwszych. Tak czy siak pomysł na cykl super!

Oj to trochę się spóźniłaś, bo to ostatni, 44-ty wywiad. Ale… mam niespodziankę już niedługo związaną z cyklem, więc nie uciekaj!