Komentarze do: Nie chcę kojarzyć się z bólem

Autor: Aptekadziecka.pl

Aptekadziecka.pl — Thu, 20 Jun 2019 06:58:59 +0000

Fajny temat poruszyłaś. Faktycznie czy to mama, czy tata a może babcia unika sytuacji, które nie są akceptowalne dla dziecka. Jednak przerzucanie na drugą osobą odpowiedzialności to trochę wymówka nas samych.

Autor: Po prostu MAMA

Po prostu MAMA — Tue, 20 Mar 2018 08:03:00 +0000

Same wpędzamy się w to zamknięte koło. Dlatego często „uciekam” z domu, a Oni niech sobie radzą 😉

Autor: Paulina Grochowska

Paulina Grochowska — Sat, 17 Mar 2018 22:57:00 +0000

oooo mój mąż ma to samo! Nie robi niczego co się może dzieciom nie spodobać – dla małego krzywdą jest np. posadzić go w foteliku „kochanie, posadź go sama bo nie chcę być tym złym” – no kurde! a ja mogę?

Autor: Mama pod prąd

Mama pod prąd — Sat, 17 Mar 2018 21:57:00 +0000

Po przeczytaniu komentarza, przypomniała mi się następująca sytuacja, która miała miejsce dokładnie wczoraj:
Moja przyjaciółka miała urodziny i zorganizowałam imprezę w jednym klubie. Mój mąż bez problemu (nawet przez myśl mu nie przeszło, żeby tak nie zrobić) został w domu z dzieckiem (jednorocznym), a ja pojechałam na imprezę. Kiedy zszokowani ludzie w klubie zapytali: „A gdzie dziecko?”. Na co, zgodnie z prawdą, odpowiedziałam, ze z mężem w domu zostało, jedna dziewczyna zapytała: „A czy Twój mąż na jakiś wolnych braci?”.
Szczęka mi opadła widząc, że tak normalna dla mnie sytuacja wydawała się tamtej osobie niczym z kosmosu.

Autor: naszebabelkowo.blogspot.com

naszebabelkowo.blogspot.com — Sat, 17 Mar 2018 19:57:00 +0000

Ja tam się domagam – i to nie tylko „pomocy” , ale po prostu partnerskiego podziału obowiązków i uczestnictwa w życiu rodziny oraz dziecka na tyle, na ile to tylko możliwe.

Na początku faktycznie chciałam i próbowałam być „niezastąpiona” – ale potem stwierdziłam, że długo tak nie pociągnę 😉

Autor: Katarzyna Mirek

Katarzyna Mirek — Sat, 17 Mar 2018 19:49:00 +0000

hmm, jakoś tak to u mnie też wygląda, że druga połowa równie wyposażona umysłem jak ja nie ogarnia lekarstw chorych dzieci, nie mówiąc o nagminnym wymigiwaniu się od zwolnień. Mycie głowy bywa Panem Pikusiem przy tym 🙂

Autor: Ania - Tygrysiaki

Ania - Tygrysiaki — Tue, 12 Jan 2016 17:27:00 +0000

Kiedyś mój synek na fali tego, że w p-kolu uczyli się o Afryce na widok małego mulata w sklepie zawołał: „Patrz, mamo! MURZYNEK!!!”. Nie czekałam na reakcję tamtej matki tylko się szybko ulotniłam, bo mimo wszystko obawiałam się jej reakcji.

Autor: Sisters92

Sisters92 — Tue, 12 Jan 2016 15:45:00 +0000

W sumie myślałyśmy, że ludziom już przeszło zwracanie uwagi na to, jak wygląda druga osoba, a tu jednak nie. Przykre jest to, że zamiast dziecku wytłumaczyć, że to, że ktoś wygląda inaczej, nie oznacza, że jest inny, czy gorszy, rodzic woli uciec. A przecież od tego nie da się czmychnąć, bo taki maluch za kilka lat może spotkać ponownie człowieka, który wygląda, czy zachowuje się inaczej i co? Odejdzie? No nie. Nie będzie wiedział, jak się zachować, bo przed kilkoma laty mamusia uciekła z miejsca ,,zdarzenia”.

Autor: asieklack

asieklack — Tue, 12 Jan 2016 13:33:00 +0000

W odpowiedzi do MPFanaberie. mi się wydaje,że nie do końca. u dzieci z czasem pojawia się etap, kiedy zaczynają zauważać różnice między swoją osobą a innymi dziećmi. A to plus dziecięca ciekawość daje pytania. to jest pytanie takie samo jak- mamo a czemu ten pies ma zakręcony ogon? lub mamo, a czemu ten samochód ma kolorowe drzwi? Dobrze jest po prostu wszystko dziecku cierpliwie tłumaczyć

Autor: Monika Kilijańska

Monika Kilijańska — Mon, 11 Jan 2016 09:49:00 +0000

W odpowiedzi do MPFanaberie. Masz rację. Chociaż zastanawiam się jaki w późniejszym wieku ma wpływ na dziecko to, co mówią inne dzieci w szkole.