Jednym słowem: żyć nie umierać 😉

A propos – w moim lokalnym pubie, gdzie czasem idę popisać, jest stałe towarzystwo. 5 panów, średnia wieku 90 lat, najbardziej rozrywkowy jeździ wózkiem elektrycznym z dołączoną butlą tlenową. Mimo wszystko co piatek od rana są na piwku, grają w karty i opowiadają TAK zbereźne żarty, że nie mogę się skupić.

Zawsze można się w pubie zaszyć 😉

Zapomniałam dodać, że prawie każdy przybysz prędzej czy później przechodzi tu depresję sezonową – z powodu braku słońca i niedoboru wit. D 🙂 Oprócz Irlandczyków, oni się dziwią, że tu tak ciepło i pogodnie 😀

Zaczerwieniłam się.