Komentarze do: Histeria u dziecka czyli jak żyć z dwulatkiem

Autor: Kate Kobryn

Kate Kobryn — Wed, 20 Apr 2016 19:55:00 +0000

wszystko zalezy tez od dziecka, starszy nigdy nie robil takich scen, jego butn przybiera lagodniejsze formy, mlodszy niestety potrafi urzadzic, lacznie z rzucaniem sie na podloge i kopaniem nogami… coz zrobic

Autor: Monika Kilijańska

Monika Kilijańska — Thu, 14 Apr 2016 08:18:00 +0000

W odpowiedzi do Kamil Kamilowski. Ja zwykle mówię do dziecka "Bo powiem Twojej matce jak Cię wychowała" :D

Autor: Milena- Cytryniaki

Milena- Cytryniaki — Fri, 08 Apr 2016 08:40:00 +0000

Wiem jedno, konsekwencja jest ważna. Jeśli raz się powie nie, to nie można jak chorągiewka zmienić tego zdania, kiedy dziecko płacze i krzyczy, bo to nauczy jednego- dziecko zawsze będzie tak wymuszać na Nas zmianę decyzji. U Naszej Hani jest tak, że kiedy mówię nie, ona zaraz spuszcza głowę i albo idzie sobie usiąść na łóżku (jeśli dzieje się to w domu), albo robi podkówkę i płacze. Zapobiegam temu często tłumacząc jej dlaczego nie. Wtedy ona mnie słucha, patrzy na mnie i jakoś łagodniej to znosi. Kiedy jesteśmy na mieście i przekroczymy próg supermarketu, to normalnie, jakby ktoś podmienił mi dziecko. Niby zawsze jej mówię, że mamy listę, robimy zakupy, Hania będzie siedzieć w wózku, bo lista jest długa i w momencie, gdy się bierze ją na ręce, ona się pręży i krzyczy, ze nie. We wózku trochę popłacze, ludzie się na Nas gapią… mąż tego nie znosi, w sumie ja też, bo od razu mam ochotę torebkę na głowę założyć. Tak czy owak, wiemy, ze musimy to po prostu przeżyć, to z czasem będzie łatwiejsze (oby) i zawsze, ale to zawsze trzymamy się swoich decyzji- razem, a nie że tata powie nie a mama się ugnie. Problemem jest to, że kiedy my mówimy nie i są dziadkowie w pobliżu, to oni podważają Nasze zdanie, biorą córkę na ręce i mówią zła mama, zły tata- tak takie coś miało miejsce u teściów. Wyobrażasz sobie, jak się zagotowałam…mąż na szczęście ogarnięty zwrócił uwagę i więcej nie miało to miejsca, ale zarówno jednych jak i drugich dziadków jest tak, że jak rodzice powiedzą nie, to Hania biegnie w ramiona dziadków i skarży łkając przy tym- tak ją nauczyli dziadkowie. mam tylko nadzieję, że jak przeprowadzimy się na swoje, to nie będzie czegoś takiego, a dziadkowie niech sami sobie radzą, bo Hania jest cwana i wykorzystuje ich dobroć. Czasem tylko słyszymy, że się ich nie słucha, ale to zawsze jest jedna odpowiedź- sami do tego doprowadzili.

Autor: Kamil Kamilowski

Kamil Kamilowski — Fri, 01 Apr 2016 20:23:00 +0000

Ja w takich sytuacjach odchodzę trochę na bok i niepocieszony kiwam głową, że moja żona nie radzi sobie z wychowaniem dziecka:/
Bywa…
A poważnie:) Każdy rodzic musi swoje przecierpieć. Najgorsze jest tylko to, że nie mamy bladego pojęcia kiedy nasze dzieci zaczną się bawić „przełącznikiem”. Niby nam się wydaje, że wszystko ogarnięte, że da się przewidzieć takie sytuacje, a tu jednak mikrus z jeden z drugim potrafi czynić cuda:)

Autor: Pani Rolnik

Pani Rolnik — Fri, 01 Apr 2016 07:56:00 +0000

W odpowiedzi do Monika Kilijańska.

pierwsze chodzący ideał (z wyłączeniem spania – pod tym względem czort nie dziecię……) już się boję – hahaha!

Autor: Anka Cha-Sk

Anka Cha-Sk — Fri, 01 Apr 2016 07:49:00 +0000

W odpowiedzi do Monika Kilijańska. W takim razie muszę pomyśleć o tabliczkach : proszę nie dokarmiać dzieci ;)

Autor: Monika Kilijańska

Monika Kilijańska — Fri, 01 Apr 2016 07:14:00 +0000

W odpowiedzi do Anka Cha-Sk. Pewnie będą potajemnie mu dawać batoniki jak będziecie wracać np. ze sklepu ;)

Autor: Monika Kilijańska

Monika Kilijańska — Fri, 01 Apr 2016 06:36:00 +0000

W odpowiedzi do Pani Rolnik. Patrząc na mnie: pierwsze półdiabeł, drugie anioł, trzecie diabeł. Ty będziesz miała drugie, ale jaka kolejność? ;)

Autor: Pani Rolnik

Pani Rolnik — Fri, 01 Apr 2016 06:22:00 +0000

W odpowiedzi do Monika Kilijańska. Oby Kochana oby! choć pewnie sama w to nie wierzysz, tak samo jak ja....nie ma dwóch takich samych egzemplarzy i kto jak kto ale Ty to wiesz na pewno lepiej niż ja ;)

Autor: Anka Cha-Sk

Anka Cha-Sk — Thu, 31 Mar 2016 19:53:00 +0000

Przy pierwszym dziecku, gdy zdarzały się podobne sytuacje, bardzo się stresowałam a policzki płonęły mi żywym ogniem. Przy drugim już wiem, że histeria minie, i że tylko spokój mnie uratuje. Postronni obserwatorzy znajdą sobie, jak nie ten, to inny powód, by oceniać lub krytykować. Choć szczerze mówiąc, czasem zastanawiam się, co myślą moi sąsiedzi, kiedy słyszą krzyki i szloch mojego syna: „Głodny jestem! Mamooo! Jeść! Głodny!” Pełnej michy na stole, ustawionej przed synem sąsiedzi już przecież nie widzą 🙂