Zastanawialiście się czasami jakim cudem ludzie, których dzieli właściwie wszystko, dogadują się? Czy to w związkach, czy jako sąsiedzi, współpracownicy, znajomi, przyjaciele. Niby powinniśmy rozumieć się z osobami takimi, jakimi sami jesteśmy, ale, nie oszukujmy się, czasem samemu z sobą ciężko wytrzymać. Właśnie o takiej relacji oraz sąsiedzkiej (i rodzinnej) tajemnicy opowiada książka „Nienapisane” Anny Bichalskiej.
Jak dwie połówki pomarańczy…
Bohaterkami książki Anny Bichalskiej są dwie mieszkające w domach obok siebie kobiety. Stałą mieszkanką jest starszawa Janina, która spędziła w tej miejscowości prawie siedemdziesiąt lat. przyjaźniła się też z poprzednią właścicielką domu, w którym obecnie mieszka Joanna. Joanna kupiła go, by przemóc pisarski zastój. Nic przecież nie robi na wenę lepiej niż wieś spokojna i wesoła. I na nerwy, gdyż Joanna boryka się z wieloma nerwicami, atakami paniki i fobiami. Jest bardzo wycofana, ma problem by kupić coś w sklepie warzywnym, ogranicza nawet telefony. Stara się wychodzić ze swojej strefy komfortu np. podróżując autobusem, ale nie zawsze daje radę. Lubi patrzeć przez okno i właśnie przez nie najpierw zauważa sąsiadkę, dziarską Janinę, a potem tajemniczą skrzynkę na listy, powieszoną na drzewie pomiędzy ich posesjami.
Spoko, luz. Bez presji!
… to główne hasło Janiny. To wiecznie optymistyczna osoba, która, gdyby nie zwyczajna niemoc fizyczna związana z wiekiem, nikt by nie zarzucił niskiego PESEL-u. W łazience ma kolekcję wibratorów i innych gadżetów erotycznych, nie ma problemu ze schadzkami z wieloletnim przyjacielem (wtedy zaciąga szczelnie zasłony i Joanna nic nie widzi!). Nie ma właściwie z niczym problemu. A jednak potrzebuje Joanny, by wyruszyć w podróż. To jej zapewne ostatnia podróż w miejsca, które kiedyś odwiedzała przyjaciółka z dzieciństwa.
Powieść drogi?
Za sprawą wskazówek pozostawionych przez Hannę, długoletnią przyjaciółkę Janiny, kobiety wsiadają w żółtego garbusa i podążają do wszystkich miejscowości z ulicą Krokusową 28. List ze wskazówkami traktują bowiem jako swoisty testament zmarłej Hanny. Ta podróż staje się nie tylko odkrywaniem tajemnic przeszłości, ale również kolejnym etapem ich niezwykłej przyjaźni. Obydwie odkrywają nie tyle sekret sprzed lat, ale jak życie potrafi zaskakiwać i splatać ze sobą losy różnych ludzi. Obydwie też odkrywają w sobie nowe cechy: Janina cierpliwość i własne ograniczenia, Joanna otwartość, empatię i uważność.
Wieloczasowość
Książka pisana jest z różnych perspektyw czasowych. Poznajemy teraźniejsze dzieje Joanny i Janiny, ale także wspomnienia Hanny i wspomnienia Joanny. O dziwno dość podobne do siebie, gdyż obydwie były w młodości bardzo wycofane i obarczone traumą. Mniejszą u Joanny, większą u Hanny. Jednak na obydwie wpłynęła ona destrukcyjnie. Dopiero kojąca obecność Janiny i wymienianej z nią korespondencji sprawia, że kobiety odzyskują pewność siebie, radość i uśmiech.
Podsumowanie
Książka spodoba się każdemu, kto kiedykolwiek prowadził sekretny dziennik, pamiętnik lub pisał listy – do siebie lub kogoś. Czyli właściwie każdemu. Zawiera nie tylko tajemnicę, w rozwikłaniu której będą nam towarzyszyć dwie tak różne od siebie bohaterki, ale i całą plejadę uczuć. Od miłości, po lojalność, od ciekawości po strach, od smutku do radości.