Co obiecałaś sobie przed porodem? Może, że co dwa tygodnie będziesz chodzić do fryzjera? Albo będziesz karmić własnym mlekiem aż do pełnoletności?

Zadzwonił do mnie kolega. Ostatnio widzieliśmy się kilkanaście lat temu jeszcze za czasów liceum. Tych starych dobrych czasów. Wtedy żadne z nas nie miało jeszcze telefonów komórkowych, konta na Facebooku czy Instagramie, a wszystko, co o sobie wiedzieliśmy, to to, co jeden drugiemu o sobie opowiedział. Albo napisał. Nie chodziliśmy razem do klasy, więc jak nie byliśmy blisko siebie pisaliśmy listy. Rozstaliśmy się w sumie w połowie zdania: ja wtedy miałam focha na coś, nie przyjmowałam przeprosin, nie odpisywałam na listy. Potem przyszły wakacje, listonosz też rzadziej przychodził. Aż przestał. Ja w tym czasie zdążyłam już zapuścić korzenie na polibudzie. Żyłam swoim własnym życie. Zapewne jak on. Czasem tylko od…

Przysięgałam na prawo i lewo, że „Nie będę taka jak moja mama!”. Nigdy w życiu! Będę spokojną, acz zwariowaną mamą, która ma zawsze czas dla dzieci, nigdy nie krzyczy, nie zakłada w ciepły dzień czapki na głowę, nie marudzi na zbyt długie grzebanie w talerzu zwane jedzeniem czy nie goni do ubierania kapci. Nie pozwolę bawić się farbą w pobliżu kanapy, zdzierać tapet czy rysować za fotelem, tam, gdzie nikt nie widzi, kredkami świecowymi. Poza tym przecież będę posiadała zmywalną farbę na ścianie, nieprawdaż? Nie będzie mnie też irytowało wieczne bawienie się w chowanego i ciuciubabkę na każdych rodzinach moich pociech. Przecież to dzieci, one muszą się bawić. Nawet głośno.…