Był bardzo ruchliwym dzieckiem. Miał może cztery latka. Dość wyrośnięty jak na swój wiek, za mały jednak, by zdiagnozować ADHD czy inna nadpobudliwość. Nie podlegało jednak dyskusji: żywe srebro, wszędzie biegł, a nie szedł i to jeszcze w podskokach. Krnąbrny, wszędobylski, ciekawski i głośny. Mało takich dzieci widzimy wokoło siebie?

Kolejna nieprzespana noc, kolejny ryk, kolejna kąśliwa uwaga. Masz ochotę nie wychodzić spod koca, nie ruszać się, schować, nie reagujesz na krzyk dziecka. Może zaczynasz być agresywna, dla innych, dla siebie, dla dziecka. Może mówisz cicho, że potrzebna Ci pomoc.

Zawsze był duży. Mama mówiła na niego Misiu. Wysoki, ale nie za wysoki, barczysty, ale nie tęgi. Taki akurat do przytulania. Miał szorstkie ręce od układania parkietów i kafelek, od przerzucania żwiru i mieszania betonu, kiedy budował własnymi rękoma dom.

Dziadek i babcia mieli mały taborecik. Nie był to jeden z tych metalowych, chromowanych ślicznych hokerów, jakie teraz można znaleźć w sklepach. Dziadek zrobił go sam. Siedzenie miał niebieskie, cztery nogi białe, a w siedzisku fikuśnie wyciętą dziurę, by łatwo można było go przenosić z miejsca na miejsce.

Wypełniając poniższy tekst jednoznacznie określisz, czy badana osoba naprawdę pragnie mieć dzieci i posiada ku temu wszelkie predyspozycje. Zapraszamy!