Co robię wieczorami? Wiadomo, czytam. Ale tak jak na walentynki oglądam horrory z mężem, tak przed Bożym Narodzeniem lubię mocniejsze książki niż romanse. W tym roku wybrałam klasyczne opowiadania mistrzów grozy „Z duchami przy wigilijnym stole” Wydawnictwa Zysk i S-ka.

Książki z nurtu political fiction wcale nie muszą dotyczyć sytuacji ogólnokrajowych. Czasem o wiele lepiej poczytać o mniejszym podwórku. Przykładowo o takim opolskim.

Z piasku i popiołu, odrodzenie. Z piasku i popiołu, nowe życie. Nowa książka Amy Harmon z II wjną światową i zagładą włoskich Żydów w tle.

Wiecie czego boję się najbardziej? Nie pandemii, bo wiem, że jednak są leki, sklepy nie zieją pustką, choć chwilami było jak w PRL-u – puste półki. Nie mojej śmierci, bo wiem, że moje dzieci dostaną się pod skrzydła kogoś z rodziny, otrzymają miłość, dach nad głową, posiłek. Boję się wojny. Boję się, że nie będzie naprawdę niczego i nawet nie będzie gdzie uciec. Wreszcie boję się tego, co doświadczyć mogłyby moje dzieci, tak jak doświadczyli bohaterowie książki „Dzieci wygnane. Tułacze losy małych Polaków w czasie II Wojny Światowej” Moniki Odrobińskiej. Kim są bohaterowie książki? Bohaterowie książki to kilkoro dziś już dorosłych, raczej starszych ludzi. Snują oni wspomnienia nie do końca…